Trysor Y Tylwyth Teg
Un tro roedd tylwythen deg o’r enw Sara. Un fywiog iawn oedd hi. Hoffai chwilio am antur a hwyl. Ei gwaith oedd cloddio ym mwynau aur y Tylwyth Teg. Doedd hi ddim yn cael llawer o hwyl yno.
Ond un diwrnod cafodd Sara ei hanfon yn ddwfn iawn mewn i'r mwynglawdd. Wrth gloddio, ffeindiodd ddarn o bapur hynafol mewn crac. Tynnodd y papur allan yn ofalus. Roedd lluniau tiroedd gwahanol arno a llinellau tenau bach du yn troi o gwmpas mewn llinell. Ar ddiwedd y papur roedd llun o gist drysor llawn aur a chroes fawr goch wedi’i marcio arni!
“Map trysor hynafol Harri Mohan mae’n rhaid!” meddyliodd Sara yn wên o glust i glust.
Sleifiodd allan o’r mwynglawdd aur a mynd i chwilio am drysor hynafol coll Harri Mohan.
Aeth i'r lle dechrau ar y map – y gerddi hud. Wedyn dechreuodd ddilyn y map. Roedd sawl troad arno.
Ar ddamwain bwmpiodd mewn i ryw dylwythyn.
“Hei!” gwaeddodd y tylwythyn yn flin, “Be ti’n wneud?”
Taflodd Sara’r map ar y llawr mewn ofn.
“Sori.” crynodd.
“Hy! Aros beth yw hwnna?” pwdodd y tylwythyn. Pigodd Sara’r map lan.
“O dim byd.” gwenodd yn gam.
Cododd y tylwythyn un ael. “Rho fe i fi!” mwmialodd.
“Na!”
“Rho fe i fi!”
“Na!”
“Fi yw mab y brenin!” gwaeddodd y tylwythyn yn ddiamynedd.
Taflodd Sara’r map ar y llawr yn bwdlyd.
“Map Trysor cudd Harri Mohan!” gwaeddodd y tywysog mewn anghrediniaeth, “Rhaid iddo fynd i amgueddfa!”
“Beth?!” criodd Sara.
“Iawn, tan bod ni’n ffeindio’r trysor,” pwdodd y tywysog.
Carion nhw mlaen i gerdded. Doedden nhw ddim yn unig yn cerdded gyda’i gilydd yn agos ond yn siarad bach hefyd. Geiriau bach yn unig yn y bôn.
Cwpwl o oriau wedyn as in oooriau wedyn, tripiodd Sara ar draws lwmpyn mawr yn y pridd.
“Coda lan!” gwaeddodd y tywysog.
Cododd Sara lan yn bwdlyd. Roedd hi wedi cael claish bach.
“Aros funed!” dwedodd y tywysog.
Roedd wedi sylweddoli ar lwmp mawr yn y tir. “Rho raw i fi!” gorchmynnodd wrth Sara.
Defnyddiodd y rhaw i gloddio o gwmpas y lwmp. Daeth y lwmp yn rhydd. Roedd e’n fawr ac yn frown.
“Tywysog, dyma lle mae’r groes ar y map!” ebychodd Sara. Tynnodd y tywysog y lwmp allan. Cist drysor oedd e!! Aeth y ddau a’r trysor yn ôl i'r ddinas fawr.
“Diolch am fy helpu i dywysog,” mwmialodd Sara.
“Diolch!” gwridodd y tywysog. Cerddodd y ddau drwy gât dinas y tylwyth teg.
“Trysor Harri Mohan!” gwaeddodd rhywun.
“Ewch a’r arwyr i'r frenhines!” gwaeddodd rhywun arall. Aeth yr arwyr at y frenhines a chael gwledd fawr.
“Fel gwobr geith y ferch yma o’r mwynglawdd briodi’r tywysog!” cyhoeddodd y frenhines.
Priododd Sara a’r tywysog a byw’n hapus byth wedyn ac wrth gwrs dod yn arwyr yn hanes y tylwyth teg.
Y diwedd.
English translation of The Fairies’ Treasure
Once upon a time there was a fairy called Sara. She was a very lively fairy. She loved going on adventures and having fun. Her job was to mine in the fairy goldmines. It was not much fun.
But one day Sara was sent all the way down to the depths of the mine. Whilst she was digging away, she stumbled upon an ancient piece of paper in a crack. She carefully removed it. There were pictures on it of different lands and thin little black lines spinning around in a line. At the bottom of the paper there was a picture of a chest brimming with gold and a big red cross marking the spot!
“This must be Harri Mohan’s ancient treasure map!” Sara thought, smiling from ear to ear.
She sneaked out of the goldmine and went to search for the ancient lost treasure of Harri Mohan.
She went to the starting point shown on the map – the enchanted gardens. Then she began to follow the trail. There were many twists and turns on the way.
She accidentally bumped into another fairy.
“Hey!” shouted the fairy, angrily, “What are you doing?”
Sara threw the map on the ground in fear.
“Sorry.” she quivered.
“Huh! Wait! What’s that?” grumbled the fairy. Sara picked up the map.
“Oh nothing.” she said, smiling awkwardly.
The fairy raised an eyebrow. “Give it to me!” he said.
“No!”
“Hand it over!”
“No!”
“I’m the king’s son!” the fairy shouted impatiently.
Sara threw the map on the floor in a strop.
“Harri Mohan’s hidden treasure map!” exclaimed the prince in disbelief, “It must go to a museum!”
“What?!” cried Sara.
“Fine, after we find the treasure,” the prince sulked.
They continued on their way. They walked along together and even shared a few words. But only small talk.
Many looong hours later, Sara tripped on a big mound in the ground.
“Get up!” shouted the prince.
Sara got up, annoyed. She had a little bruise.
“Wait a minute!” said the prince.
He’d noticed the big mound in the ground. “Pass me a shovel!” he ordered Sara.
He used the shovel to dig around the mound. The mound suddenly came loose. It was big and brown.
“Prince, this is the spot that’s marked on the map!” Sara exclaimed. The prince pulled up the object. A treasure chest!! They took the treasure back to the kingdom.
“Thank you for helping me, prince,” Sara mumbled.
“Thank you!” blushed the prince. They walked through the gateway to the kingdom of the fairies.
“Harri Mohan’s treasure!” someone shouted.
“Take the heroes to the queen!” shouted another. The heroes went to meet the queen and had a big feast.
“As a reward, this girl from the mine shall marry the prince!” announced the queen.
Sara and the prince got married and lived happily ever after, and they were forever remembered as heroes among the fairies.
The end.
Buddug Williams, 9.
